โรงละครแห่งชาติบุนราคุ

ศิลปะการเล่าเรื่องที่สืบทอดมาจากสมัยโบราณมีการถ่ายทอดร่วมกับชามิเซ็น ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีสามสาย และจากนั้นก็เชื่อมโยงกับการเชิดหุ่น ความนิยมของบทละครที่เขียนโดยชิคามัตสึ มงซาเอมง (1653 ถึง 1725) นำไปสู่การสร้างบุนราคุในปัจจุบัน ซึ่งเป็นศิลปะการแสดงขั้นสูงที่ผสมผสานระหว่างการเล่าเรื่อง ดนตรี และหุ่นเชิด สามารถเพลิดเพลินกับผลงานวรรณกรรม “กิดายูบูชิ” หรือ “Gidayu-bushi” ในรูปแบบการแสดงดนตรีได้โดยการเล่าเรื่องของทายุที่มีดนตรีชามิเซ็นประกอบ อย่างไรก็ตาม เวทีหุ่นเชิดก็เหมือนกับการเพิ่มภาพประกอบที่เคลื่อนไหวในการแสดง ด้วยวิธีการที่ใช้คนสามคนในการควบคุมหุ่นเชิดขนาดใหญ่หนึ่งตัวอันเป็นเอกลักษณ์ เรื่องราวนี้ได้รับการนิยามอย่างงดงาม ประณีตและไม่หยุดนิ่ง ซึ่งบางครั้งก็มีการเคลื่อนไหวที่มนุษย์ไม่สามารถทำได้